Showing posts with label கல்வி. Show all posts
Showing posts with label கல்வி. Show all posts

Tuesday, July 05, 2011

சமச்சீர் கல்விதான் எங்களுக்கு வேண்டும்!

சமச்சீர் கல்வி - தமிழ்நாட்டின் பெரும் குழப்பம்! உச்ச நீதிமன்ற உத்தரவின்படி குழு அமைக்கச் சொன்னால் அதில் கல்விநிறுவனங்களை நடத்தும் முதலாளிகளையெல்லாம் கல்வியாளர்கள் என்கிற பெயரில் உறுப்பினர்களாக போட்டு தமிழக அரசு உச்ச நீதிமன்ற உத்தரவையே கேலிக்கூத்தாக்கியது. மூன்று வாரம் கழித்து இறுதித் தீர்ப்பு...அது வரை பிள்ளைகள் பள்ளியில் என்னதான் செய்கிறார்கள்?

மாணவர்களுக்கு என்னென்ன சொல்லிக் கொடுக்க வேண்டும் என்று அரசு இந்த மூன்று வாரத்திற்கு மட்டும் பாடத்திட்டம் அனுப்பியிருக்கிறது. செயல்வழிகற்றல் மூலம் பொதுவான பாடங்களை நடத்த வேண்டும் என்று உத்தரவிட்டிருக்கிறது.  சில பள்ளிகளுக்குச் சென்று பார்த்தபோது ஆசிரியர்கள் நாட்களை வீணாக்காமல் மாணவர்களுக்கு பொதுவான பாடங்களை நடத்திக்கொண்டிருந்தனர். தமிழ் மற்றும் ஆங்கிலப்பாடங்களில் பொது இலக்கணம், அடிப்படைக் கணக்கு, சமூக அறிவியலில் வரைபடங்களை வைத்து பாடங்கள், அறிவியலில் சில சின்னச் சின்ன பரிசோதனைகள் என்று சொல்லிக்கொடுத்துக் கொண்டிருந்தனர். 

பத்தாம் வகுப்பில் என்ன நடக்கிறதென்று எட்டிப் பார்த்தபோது, “ஹேப்பி பர்த்டே டூ யூ” பாடிக்கொண்டிருந்தார்கள். மெழுகுவர்த்தியைக் கொளுத்தி அந்தத் தீயில் ஒரு காகிதத்தைக் காட்டி அது கரிய நிறமாக மாறி எரிவதைக் காட்டிவிட்டு, கார்பன் உள்ள பொருட்களெல்லாம் எரியும் போது கரிய நிறத்தில் மாறும் என்கிற சின்ன பரிசோதனையை செய்துகாட்டிவிட்டு மெழுகுவர்த்தியை அணைத்தபோதுதான் இந்த பிறந்தநாள் வாழ்த்துப் பாட்டு. ஆசிரியை முகம் கொள்ளா சிரிப்போடு அதே பரிசோதனையை மாணவர்களையும் செய்யச் சொன்னார். ஆர்வத்தோடு வந்து ஒவ்வொருவராக செய்து பார்த்தார்கள். 

அடுத்த பரிசோதனையாக மாணவர்கள் வளைவாக ஒரு கோடு வரைய வேண்டும். அதன்பின் ஆளுக்கு ஒரு நூல் கொடுக்கப்பட்டது. அந்த நூலை வைத்து அந்த வளவை அளந்து அதன்பின் ஸ்கேலில் நூலை அளந்து வளைவின் நீளத்தைச் சொல்லவேண்டும். இப்படி சின்னச் சின்னதாக நிறைய பரிசோதனைகள், விளையாட்டுக்கள் என்று நேரம் செல்கிறது. ”என்ன செய்ய வேண்டுமென்பதற்கான சிலபஸ் மட்டும்தான் அரசு தந்தது. இந்த நூல், மெழுகுவர்த்தி வகையறாக்களையெல்லாம் நாங்களே வாங்கிக்கொள்ள வேண்டும்.” என்றனர் ஆசிரியர்கள். 

மாணவர்களிடம் “உங்களுக்கு சமச்சீர் கல்வி வேண்டுமா? வேண்டாமா?” என்று கேட்டபோது கோரஸாக “சமச்சீர் கல்விதான் வேண்டும்” என்று பதில் வந்தது. காரணம்? 
“அதுதான் ஈஸியா இருக்கும்!”  
“ஏழைங்க, பணக்காரங்க எல்லாரும் ஒரே மாதிரி படிப்போமில்லையா?”
“எங்க வீட்ல அதுதான் நல்லதுன்னு சொன்னாங்க”
“எங்க சார் அதுதான் நல்ல சிலபஸ்னு சொன்னார்”
“ஒண்ணாவது ஆறாவது புத்தகமெல்லாம் நல்லாருக்கு. ஈஸியா..! அதுமாதிரிதான் எங்களுக்கும் இருக்கும்னு நினைக்கிறேன். அதனால் சமச்சீர் கல்விதான் வேணும்”

- இப்படி விதவிதமான பதில்கள் கிடைத்தன. சரி. ஒருவேளை சமச்சீர் கல்வி கிடையாது என்ற நிலை வந்து விட்டால் இந்தப் பிள்ளைகளின் கதி? 

”நான் ஸ்கூலுக்கே வரமாட்டேன். பழைய சிலபஸ் கஷ்டம்” என்றாள் ஒரு மாணவி.
“அதெல்லாம் ஒத்துக்க மாட்டோம். சமச்சீர் கல்விதான் வேணும்னு கேட்போம்” என்று ஒரு மாணவன் சொல்ல, “அடேய்! நீ கேக்குறதுக்குள்ள முழுபரீட்சை வந்துடும்டா” என்று இன்னொருவன் சொல்ல “ஆமாம்ல?” என்று யோசிக்கிறான் மாணவன். “வேற வழியில்ல! படிச்சுத்தான் ஆகணும். பப்ளிக் எக்ஸாம் ஆச்சே?” என்கிறார்கள் சோகத்தோடு. கண்களில் பயமும் கலக்கமும் தெரிகிறது. இந்த மூன்று வாரம் பாடமில்லாமல் நிறைய செயல்முறை விளக்கங்கள் மூலம் கற்றுக்கொளவது மகிழ்ச்சியாக இருந்தாலும், மாணவர்களுக்கு மூன்று வாரத்துக்குப் பின் பாடத்திட்டத்தை விரைந்து முடிக்கவேண்டி வார இறுதி நாட்களிலும் பள்ளிக்கூடம் வைத்து தங்களை கொல்வார்களோ என்கிற பீதி நிலவுவது நன்றாகவே தெரிந்தது.  அரசியல் சதுரங்கத்தில் வெட்டப்படுவது பிஞ்சுக் குழந்தைகளாக இருப்பதைப் பார்க்க வேதனையும் கோபமுமே மிஞ்சுகிறது. இப்படி ஒரு பயத்தையும் பீதியையும் மாணவர்களிடையே உருவாக்கி அவர்களது மனநிம்மதியைக் கெடுத்ததற்கு எதைச் சொல்லி மன்னிப்பு கேட்கப்போகிறது தமிழக அரசு?

சில பெற்றோர், எப்படியும் சமச்சீர் கல்வி வராது என்கிற நம்பிக்கையில் பிள்ளைகளுக்கு பழைய பாடத்திட்டத்தின் பாடநூல்களை வாங்கிக் கொடுத்திருக்கின்றனர். பிள்ளைகளை மெட்ரிக் பள்ளியில் படிக்க வைக்கும் சில ஆசிரியர்களும் கூட சமச்சீர் கல்வியை எதிர்ப்பதை ஆசிரியர்கள் வேதனையோடு சுட்டிக்காட்டுகின்றனர். 

கருப்பு மார்க்கர் பேனா, பிளேடு சகிதம் பள்ளிகளுக்கு வந்து பாடப்புத்தகத்தில் உள்ள சில பக்கங்களை கிழிக்க வேண்டும் என்று உத்தரவிட்டிருந்தது நிறைய ஆசிரியர்களை கொதிப்படைய செய்திருக்கிறது. அய்யன் திருவள்ளுவரின் படத்தின் மேல் ஸ்டிக்கர் ஒட்ட வேண்டிய அவல நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டுவிட்டதை ஆசிரியர்கள் வேதனையோடு தெரிவித்தனர். ஆட்சியாளர்களின் விருப்பப்படியெல்லாம் ஆசிரியர்கள் தங்கள் பணிக்கு சற்றும் சம்பந்தமில்லாத ஒரு வேலையில் ஈடுபடுத்துவது எந்த விதத்தில் நியாயம்? பாடம் கற்றுக்கொடுப்பது தானே ஆசிரியர்களின் பணி? அ.தி.மு.க. அரசு விரும்பாததால், குறிப்பாகச் சொல்லப்போனால் முதல்வர் ஜெயலலிதா விரும்பாததால், கிழிப்பதற்கும் ஸ்டிக்கர் ஒட்டுவதற்கும் ஆசிரியர்கள் பயன்படுத்தப்படுகிறார்கள். அவர்களுடைய நேரத்தையும் உழைப்பையும் வீண் செய்வது எந்த விதத்தில் நியாயம் என்பது பல ஆசிரியர்களின் கேள்வியாக இருக்கிறது. என்ன பதில் வைத்திருக்கிறது அரசு?

இதற்கிடையில் பழைய பாடத்திட்டத்தின் பாடங்களை அச்சடிக்கும் பணி மும்முரமாக நடைபெற்று வருகிறது. இதையெல்லாம் பார்க்கையில் சமச்சீர் கல்விக்கு முழுக்கு போடும் வகையிலேயே காரியங்கள் நடபப்தை கண்கூடாகப் பார்க்க முடிகிறது. கல்வியாளர்கள் இல்லாத ஒரு சமச்சீர் கல்விக்குழுவை உருவாக்கியிருக்கிறது அரசு. ம.தி.மு.க., பா.ம.க, சி.பி.ஐ(எம்), தமிழ்தேசப் பொதுவுடமைக் கட்சி, இந்திய ஜனநாயக வாலிபர் சங்கம், இந்திய மாணவர் சங்கம் போன்றவை இந்த குழுவில் நியமிக்கப்பட்ட ‘கல்வியாளர்கள்’ குறித்த தங்களது கண்டனத்தை தெரிவித்தனர். இந்திய மாணவர் சங்கத்தினர் பள்ளிக்கல்வி இயக்குநரகத்தை முற்றுகையிட்டு போராட்டம் நடத்தி கைதானார்கள். இப்படி பலரின் எதிர்ப்பை சம்பாதித்துள்ள இந்த சமச்சீர் கல்விக்குழுதான் ‘ஆராய்ந்து’ ஒரு அறிக்கையை தயார் செய்து கொடுக்கப் போகிறது. அதன்பின்னர் உயர் நீதிமன்றத்தின் தீர்ப்பு வெளியாகும். இந்த அறிக்கை எப்படி இருக்கப்போகிறது என்பதை குழுவில் உள்ளவர்களை வைத்தே முடிவு செய்து விடலாம். உண்மையான கல்வியாளர்கள் உச்சக்கட்ட கோபத்தில் இருப்பதை அவர்களுடன் உரையாடியபோது உணரமுடிந்தது. “பள்ளி முதலாளிகளெல்லாம் கல்வியாளர்கள் என்றால் இனி கல்வியாளர்கள் எல்லாம் தங்களை கல்வியாளர்கள் என்று சொல்லிக்கொள்ளவே வெட்கப்பட வேண்டும்.” என்கிறார் கல்வியாளர் பிரின்ஸ் கஜேந்திர பாபு. 

பொதுவாக ஒரு வழக்கில் நீதிமன்றத் தீர்ப்பு வந்தபின் தான் குற்றவாளி யார் என்பதும் என்ன தண்டனை என்பதும் தெரிய வரும். ஆனால் இந்த சமச்சீர் கல்வி வழக்கு விசித்திரமானது. தீர்ப்புக்கு முன்னரே குற்றவாளியாய் நிற்கிறது தமிழக அரசு. 

ஆனால் தண்டனை மட்டும் மாணவர்களுக்கு! 

(நன்றி : ஆனந்த விகடன்)

Wednesday, June 29, 2011

வகுப்பறை வன்முறை நீங்குமா?






நம் பக்கத்து மாநிலமான கேரளத்தில், பள்ளி மாணவர்களுக்கான வினாத்தாளில் 'கேரளத்தின் நெற்களஞ்சியம்’ என்று அழைக்கப்படும் பாலக்காட்டின் வரைபடம் கொடுக்கப்பட்டு இருக்கிறது. அந்த மாவட்டத்தில் உள்ள ஓடைகள், வயல்கள், நதிகள் என்று அனைத்து விவரங்களும் அந்த வரைபடத்தில் இருக்கின்றன. தேர்வில், 'கேரளத்தின் நெற்களஞ்சியம் என்று பாலக்காடு அழைக்கப்படுவதற்கான மூன்று காரணங்களை மேற்கண்ட வரைபடத்தில் இருந்து கண்டு அறிந்து எழுதவும்!’ என்பது கேள்வி. இந்தக் கேள்விக்கு விடையைப் பாடப் புத்தகத்தில் இருந்து மாணவர்களால் எழுத முடியாது. சொந்தமாக யோசித்துதான் எழுத வேண்டும்.


இப்படி ஒரு வேறுபட்ட கல்விமுறையை நோக்கி நம் பக்கத்து மாநிலமான கேரளம் நகர்ந்துகொண்டு இருக்க, தமிழகமோ இன்னமும் முதற்படியில்கூட ஏறாமல் நிற்கிறது. சமச்சீர் கல்விக்கான முதல் படியாக அனைத்து மாணவர்களுக்குமான பொதுப் பாடத்திட்டத்தை நடைமுறைப்படுத்த நடந்த முயற்சிக்கு, புதிதாகப் பதவி ஏற்றிருக்கும் அ.தி.மு.க. அரசு, முட்டுக்கட்டை போட்டு இருக்கிறது. சமச்சீர் கல்விக்கான சட்டத் திருத்த மசோதாவும் சட்டமன்றத்தில் தாக்கல் செய்யப்பட்டுவிட்ட நிலையில், சமச்சீர் கல்வி கூட்டு நடவடிக்கைக் குழு ஒரு பொதுக் கூட்டத்தை நடத்தி, அரசு தனது முடிவை மாற்றிக்கொள்ள வேண்டும் என்று தீர்மானம் நிறைவேற்றியது. தீர்மானத்தில் முன்னாள் துணைவேந்தர் வசந்திதேவி, எஸ்.எஸ்.ராஜகோபாலன், அ.மார்க்ஸ், பேராசிரியர் கல்யாணி, பேராசிரியர் திருமாவளவன், பா.செயப்பிரகாசம், பிரின்ஸ் கஜேந்திரபாபு உள்ளிட்டோர் கையெழுத்திட்டு உள்ளனர். ஆனால், அரசு இதுபற்றி எல்லாம் கவலைப்படுவதாகத் தெரியவில்லை. தனது முடிவில் உறுதியாக நிற்கிறது!

அரசு முடக்கியுள்ள பொதுப் பாடத்திட்டப் பாட நூல்கள் நான்கு கட்டங்களைத் தாண்டி வெளியிடப்பட்டன என்பதை நினைவு படுத்திக்கொள்வது நல்லது.

1.தமிழ்நாடு அரசு பள்ளிக் கல்வித் துறையின், ஆசிரியர் கல்வி ஆராய்ச்சி பயிற்சி இயக்ககத்தில் நூற்றுக்கணக்கான வல்லுநர்கள் ஊதியம், பிரதிபலன்பற்றி எல்லாம் கவலைப்படாமல் இரவு பகலாக உழைத்து உருவாக்கிய பாடத் திட்டம் இது. ஆங்கிலோ இந்தியன், மெட்ரிக்,  ஓரியன்டல், அரசுப் பள்ளிகள் என  நான்கு வகையான பாடத்திட்டங்களையும் ஆய்வுசெய்து, அவற்றை மத்திய பாடத் திட்டத்தோடு ஒப்பிட்டு, 'தேசியக் கல்வித் திட்டம் 2005’-ன் வழிகாட்டுதலின்படி, ஒரு வரைவுப் பாடத்திட்டத்தை உருவாக்கி வலை தளத்தில் வெளியிட்டனர்.

2. கல்வியாளர்களும், கல்விசார் அமைப்புகளும் இணைந்து பாடத்திட்டத்தின் மீதான, விமர்சனங்களையும் ஆலோசனைகளையும் வழங்கினர். அவர்களின் ஆலோசனைகளையும் கணக்கில்கொண்டே பொதுப் பாடத்திட்டம் இறுதி செய்யப்பட்டது.


3. பள்ளிக் கல்வித் துறையின் உயர் அதிகாரிகளையும் கல்வியாளர்களையும் 
4 வகை பள்ளிகளின் ஆசிரியர் பிரதிநிதிகளையும் உறுப்பினர்களாகக்கொண்ட பொதுக்கல்வி வாரியத்தால், பாடத்திட்டம் மீண்டும் ஆய்வுக்கு உள்ளாக்கப்பட்டே ஏற்பு அளிக்கப்பட்டது.

4. இறுதி செய்யப்பட்ட பாடத்திட்டத்தின் அடிப்படையில், அனைத்து வகை பள்ளி ஆசிரியர்களையும் கல்வியாளர்களையும் கொண்ட குழுவால் பாடநூல்கள் எழுதப்பட்டு தமிழ்நாடு பாடநூல் கழகத்தால் வெளியிடப் பட்டன.

இந்நிலையில், தமிழ்நாட்டின் கல்வித் துறையை மீண்டும் பல ஆண்டுகள் பின்னோக்கி இழுத்துச் செல்லும் முயற்சியாகவே பாட நூல்கள் முடக்கத்தைப் பார்க்கிறார்கள் கல்வியாளர்கள். இத்தனை வல்லுநர்கள் சேர்ந்து உருவாக்கிய பாடநூல்களைத் திரும்பப் பெறும் முடிவை எடுப்பதற்கு முன் கல்வியாளர்கள் யாரையும் அரசு கலந்தாலோசிக்கவில்லை என்பது முக்கியமான குற்றச்சாட்டு.

பாடநூல்கள் தரமானதாக இல்லை என்கிறது அரசு. தரத்தை நிர்ணயம் செய்வது யார் என்பதே இப்போதைய கேள்வி. கல்வியாளர்களும் வல்லுநர்களும்கொண்ட குழுவா? அல்லது அமைச்சரவையா? தரத்தை யார் நிர்ணயிப்பது?

தடைக்குக் காரணம் எதுவாக இருந்தாலும், இனி இந்த ஆண்டு இந்தப் பாடத்திட்டம் கிடையாது என்றாகிவிட்ட நிலையில், இனி என்ன செய்வது? இந்த இடைவெளியைப் பயன்படுத்தி கல்விமுறையிலேயே மாற்றம் கொண்டுவருவதற்கான முயற்சிகளில் ஈடுபட்டால், குறைந்தபட்சம் இந்த இடை வெளியைப் பயன்படுத்திக்கொண்ட ஆறுதலாவது மக்களுக்குக் கிடைக்கும்.

அடிப்படை மொழி, கணிதம் போன்றவற்றைக் கற்றுக்கொள்வது குழந்தைகளுக்குப் பெரிய சவாலாக உள்ளதாகக் கூறுகிறது 'அஸர் 2010’ அறிக்கை (Annual Status of Education Report) கூறுகிறது. இந்திய அளவில் கேரளத்துக்கு அடுத்தபடியாகக் கல்வியில் இரண்டாம் இடம் பெற்றிருக்கிறது தமிழ்நாடு என்று நாம் பெருமைப்பட்டுக்கொண்டு இருக்க, அதிர்ச்சி அளிக்கும் விதத்தில் தமிழகத்தில் ஐந்தாம் வகுப்பு பயிலும் மாணவர்களில் 69% பேர் இரண்டாம் வகுப்புப் பாடத்தை வாசிக்கவே சிரமப்படுகின்றனர் என்கிறது இந்த அறிக்கை!

இந்த நிலைக்கு காரணம் வகுப்பறை, பிள்ளைகளின் தண்டனைக் கூடமாக இருப்பதே! இதனை மாற்றியாக வேண்டிய கட்டாயத்தில் இருக்கிறோம். குழந்தைகள் பள்ளிக்குச் செல்ல அழுது அடம் பிடிப்பதைத் தானே பார்க்க முடிகிறது? குழந்தைகளுக்கும் உரிமைகள் உண்டு என்பதை நாம் மறந்து விடுகிறோம். பிரம்போடு வகுப்பறைக்கு வரும் ஆசிரியர்களே அதிகம் இருக்கின்றனர். நாமக்கல்-ராசிபுரம் பகுதிகளில் உள்ள பல பள்ளிகளில் நல்ல தேர்ச்சி வேண்டும் என்பதற்காகவே, மாணவர்களுக்கு மதிப்பெண் குறைந்துபோனால் கொடுக்கப்படும் தண்டனை கள் மனித உரிமை மீறலாக இருப்பதாகக் குற்றச்சாட்டு உண்டு. இத்தகைய தண்டனைகள் ஐ.நா. சபை வெளியிட்ட சித்ரவதைத் தடுப்புப் பிரகடனத்துக்கு எதிரானது. இந்தப் பள்ளிகளைக் கண்காணிக்க மனித உரிமை ஆர்வலர்கள், கல்வியாளர்கள்கொண்ட ஒரு குழு அமைக்க வேண்டியது அவசியம். மாணவர்களுக்கு அளிக்கப்படும் தண்டனைகள் குறித்து எந்நேரமும் இந்தக் குழுவிடம் புகார் தெரிவிக் கலாம் என்கிற நிலை இருக்க வேண்டும். புகார்கள் உடனுக்குடன் பரிசீலிக்கப்பட்டு விசாரணை நடத்தப்படுவதையும் அரசு உறுதி செய்ய வேண்டும்.

தேர்ச்சி விகிதத்தை வைத்து ஒரு பள்ளியின் தரத்தை நிர்ணயம் செய்யும் முறை மாற வேண்டும். ஏனெனில், மாணவர்களைத் தேர்ச்சி பெற வைக்க வேண்டும் என்பதற்காகவே இங்கே வகுப்பறை வன்முறைகள் நடக்கின்றன. வகுப்பறை என்பது இங்கே அதிகாரத்தின் குறியீடாக இருக்கிறது. கேள்வி கேட்கும் குழந்தையை ஒழுங்கீன முத்திரை குத்தி ஒதுக்கும் போக்கு இருப்பதை மாற்றியாக வேண்டும். கல்வி கற்பது என்பது ஓர் இனிமையான அனுபவமாக இருக்க வேண்டும். தமிழ்நாட்டில் செயல் படுத்தப்பட்டு இருக்கும் செயல்வழிக் கற்றல் முறை குறிப்பிட்ட அளவுக்கு இதைச் சாத்தியப்படுத்தி இருக்கிறதுஎன்றே சொல்ல வேண்டும். ஆசிரியர் - மாணவர் உறவுமுறை இறுக்கம் தளர்ந்து இருப்பதை ஓரளவுக்குக் காண முடிகிறது. ஆனால், உயர்நிலைப் பள்ளி அளவில் மீண்டும் பிரம்பு முறை கல்வியே ஆள்கிறது. விளையாட்டு முறையில் குழந்தைகள் கல்வி கற்பதுதான் அவர்களைச் சிறந்த அறிவாளிகளாக்கும் என்று அறிவியல் சொல்கிறது. மெக்காலே கல்வி முறையைப் பின்பற்றும் நம் பள்ளிகளோ அவர்களை ஒரு மனப்பாடம் செய்யும் எந்திர மாகவே மாற்றிவைத்திருக்கிறது. புரிந்து கொண்டு எழுதும் மாணவனுக்குக் கிடைப் பதைவிட, மனப்பாடம் செய்து புத்தகத்தில் உள்ளதை அப்படியே ஜெராக்ஸ் எடுத்து வைக்கும் மாணவர்களுக்குத்தான் அதிக மதிப்பெண் கிடைக்கிறது. வினாத்தாள்கள் முதலில் கேரளத்தை முன் மாதிரியாகக் கொண்டு மாற்றப்பட வேண்டும். வழக்கமான ஒரு மதிப்பெண் கேள்வி, சுருக்கி எழுதுக, விரித்து எழுதுக என்று புளித்துப்போன வினாத்தாள் முறையை நீக்கிவிட்டு, கல்வி யாளர்களின் ஆலோசனைகளையும் உலக அளவில் உள்ள முன் மாதிரிகளையும் அடிப் படையாகக் கொண்டு ஒவ்வொரு பாடத்துக்கும் மாதிரி வினாத்தாள் தயாரிக்கப்பட வேண்டும். இதற்கென்றும் குழுக்கள் உருவாக்கப்பட வேண்டும். இதைச் செய்தால் நம் பிள்ளைகளை இந்த மனப்பாடக் கல்வி முறையில் இருந்து காப்பாற்றலாம். ஆனால், அரசியலுக்கு அப்பாற்பட்ட குழுவாக இந்தக் குழுக்கள் இருத்தல் அவசியம்.


பொருளாதார அடிப்படையில் பாகுபாடு இருக்கக் கூடாது என்பதற்காகவே காமராஜர் சீருடைத் திட்டத்தை மாணவர்களுக்குக் கொண்டுவந்தார். இது சீருடையில் மட்டும்அல்லாது, பாடத்திட்டம், பள்ளியின் கட்ட மைப்பு வசதிகள் போன்ற அனைத்து விஷயங் களிலும் செயல்படுத்தப்படும் நிலைமை வந்தால் தான் சமச்சீர் கல்வி முழுமை பெறும்.. தமிழகம் என்றைக்கு இந்த நிலையை எட்டும்?


20 மாணவர்களுக்கு ஓர் ஆசிரியர் என்பதே உலக அளவில் ஒப்புக்கொள்ளப்பட்ட ஆசிரியர்-மாணவர் விகிதம். இங்கேயோ 40 மாணவர்களுக்கு ஓர் ஆசிரியர் என்பது அனுமதிக்கப்பட்ட விகிதம். ஆனால், 70 மாணவர்களுக்கு ஓர் ஆசிரியர் என்பதே உண்மை நிலை. ஓராசிரியர் பள்ளிக்கூடங்கள் இன்னும் இருக்கின்றன. தங்கள் பிள்ளைகள் இந்த நொடி பள்ளியில் எந்த மூலையில் இருக்கிறார்கள் என்று பெற்றோர் கண்டறிந்து கொள்ளும் வகையில் மிக நவீனத் தொழில் நுட்பத்தைப் பயன்படுத்தும் பள்ளிகள் இன்னொரு பக்கம் தமிழ்நாட்டில் உண்டு. இந்தச் சமூக ஏற்றத்தாழ்வுகளைக் களைய அரசு என்ன செய்யப்போகிறது?

இப்படி விடை தெரியாத பல கேள்விகள் இருக்கின்றன. அடுத்த சில ஆண்டுகளுக்குக் கல்வியாளர்களுக்கும் கல்வியில் அக்கறை கொண்டோருக்கும் கடும் பணி காத்திருக்கிறது!

நன்றி: - ஆனந்த விகடன்

Sunday, September 26, 2010

ஏன் டீச்சர் என்னை பெயிலாக்கினீங்க?

”ஏன் இங்கே வேலை செய்ய வந்தே? படிக்கலையா நீ?”

இந்தக் கேள்வியை கோவில்பட்டி போன்ற நகரங்களைச் சுற்றியுள்ள தீப்பெட்டி தொழிற்சாலைகளிலோ, காஞ்சிபுரத்தைச் சுற்றியுள்ள நெசவுத் தொழிற்சாலைகளிலோ அல்லது வேறு எங்குமோ பணிபுரியும் சிறுவர்களிடம் கேட்டுப்பாருஙகள் அவர்கள் சொல்லும் பதில் இதுவாகத்தானிருக்கும்.

”பெயிலாயிட்டேன். அதனால் மேல படிக்கலை. வீட்டுல வேற கஷ்டம். அதனால தான்”

“உனக்கு படிப்பு ஏறாது. மாடு மேய்க்கத்தான் லாயக்கு” போன்ற ஆசிரியரின் வசவுகள், பள்ளி ஆண்டுத்தேர்வில் சரியாக மதிப்பெண்கள் பெறவில்லையெனில் தோல்வியடைவதால் உண்டாகும் அழுத்தம், கூடப்படித்தவர்கள் மேல்வகுப்பிலிருக்க, தான் மட்டும் கீழ்வகுப்பிலிருந்தவர்களோடு படிக்க வேண்டிய அவமானம், பெற்றோரின் திட்டு இவற்றையெல்லாம் விட பள்ளிக்குச் செல்லாமலிருப்பது மேல் என்ற எண்ணமே மாணவர்களிடத்தில் தோன்றுவது இயற்கை. பிஞ்சுக் குழந்தைகளின் மனங்களில் தோல்வியினால் உண்டாகும் தாழ்வு மனப்பான்மையை நம் தேர்வு முறை வளர்க்கிறது. வறுமையான குடும்பத்திலிருந்து வரும் பிள்ளைகளின் பெற்றோருக்கு பெயிலாகும் பிள்ளையை படிக்க வைத்து என்ன பயன் என்கிற உணர்வு எல்லாமும் சேர்ந்து குழந்தைத் தொழிலாளர்களை உருவாக்குகின்றன.

இந்தப் பின்னணியில், எட்டாம்வகுப்பு வரையில் எந்த மாணவரையும் பெயிலாக்கக்கூடாது என்று உத்தரவிட்டிருக்கிறது தமிழ்நாடு அரசு. இந்த அறிவிப்பு குறித்து கல்வியாளர் ச.மாடசாமியின் கருத்தையறிய அவரை அணுகினோம்.

“வரவேற்கத்தக்க அறிவிப்பு இது. இந்திய வகுப்பறையில் கற்பிக்கும் முறையே தேர்வில் வெற்றி பெறுவதை நோக்கியதாக இருக்கிறது. பாஸ் பண்ணுவதற்கும், மதிப்பெண் எடுப்பதற்குமாகவே பாடங்கள் கற்பிக்கப்படுகிறதேயன்றி கற்றுக்கொடுக்கும் நோக்கில் இல்லை. அதனாலேயே பெயிலாகும் குழந்தைகளுக்கு அடியும் திட்டும் கிடைகின்றன. ஒரு முதல் ரேங்க் மாணவன் கூட வகுப்பிற்கு பயத்துடன் தான் செல்வதாக ஆய்வுகள் தெரிவிக்கின்றன. தேர்வு என்பதே முதலில் மாணவர்களுக்கு பாதுகாப்பின்மையையும், பயத்தையும் உருவாக்குகின்றது. பெயிலாகும் சிறுமிகளை பள்ளியை விட்டு நிறுத்தி வீட்டுவேலைக்கு, சித்தாள் வேலைக்கு அனுப்புவது தான் கிராமப்புறங்களில் நடக்கிறது. பெயிலாகும் பையன்கள்  பின்னாளில் கிரிமனல்களாகவே கூட ஆகிவிடும் வாய்ப்பிருக்கிறது. இவற்றிற்கெல்லாம் இந்த அறிவிப்பு ஒரு முடிவு கட்டும்”  என்கிறார்.

இதற்கு நேர்மாறான பார்வையும் இருக்கிறது. மாணவர்களுக்கு படிப்பின் மேல் ஆர்வம் குறைந்துவிடும். படித்தாலும், படிக்காவிட்டாலும் தான் தேர்ச்சி பெற்றுவிடுவோம் என்ற தெரிந்துவிட்டால் படிப்பில் ஆர்வம் குறைந்துவிடும் என்று ஒரு அச்சமும் நிலவுகிறது. அதன் காரணமாகவே இந்த அறிவிப்பை எதிர்க்கிறவர்களும் இருக்கிறார்கள். இது குறித்து ஆசிரியர்கள் என்ன நினைக்கிறார்கள்.?

“எங்களுக்கு இதில் உடன்பாடு இல்லை. ஒரு ஓட்டப்பந்தயம் வைத்துவிட்டு அதில் கடைசியாய் வந்தாலும் முதலாவதாக வந்ததற்கு சமம் என்று சொல்லி பரிசு கொடுத்தால் ஆற்றலை வீணாக்கி யார் தான் ஓடவேண்டும் என்று நினைப்பார்கள்? மாணவர்கள் பெற்ற மதிப்பெண்களை வைத்து ஏ,பி,சி,டி என கிரேடு கொடுக்கலாம். பாஸானாலும், தான் வாங்கிய கிரேடை வைத்து தான் எந்த நிலையில் இருக்கிறோம் என்பதை மாணவருக்கு உணர்ந்து கொண்டு தன்னை வளர்த்துக்கொள்ள வசதியாக இருக்கும்” என்கிறார் தமிழ்நாடு ஆசிரியர் சங்கத் தலைவர் பி.கே.இளமாறன்.

நம் கல்விமுறை, தேர்வு முறை எல்லாமே மாணவர்களை பயமுறுத்துகின்றன. ஆனால் இப்போது பின்பற்றப்படும் முறைகளை அப்படியே வைத்துக்கொண்டு இந்த அறிவிப்பை மட்டும் வெளியிடுவதால் என்ன பலன் என்பது பலரின் கேள்வியாக இருக்கிறது.

“மேலைநாடுகளில் பாஸ் செய்வதற்கு 80 மதிப்பெண்கள் எடுத்தாக வேண்டும். பெரும்பாலும் யாரும் அங்கு பெயிலாவதில்லை. ஆனால் இங்கே வெறும் 35 மதிப்பெண்கள் மட்டுமே பாஸ் செய்ய எடுக்க வேண்டிய நிலையில், மாணவர்கள் 25 எடுத்தாலே எப்படியாவது அவர்களுக்கு 35 போட்டு பாஸ் போட்டு விடுகிறார்கள். அப்படியும் கூட மாணவர்கள் பெயில் ஆகிறார்கள் என்றால் பிரச்சனை எங்கேயிருக்கிறது? ஓராண்டு முழுக்க கற்கும் கல்வியை ஒரு மூன்று மணி நேரத்தில் எழுதி அவர்கள் தங்களை நிரூபிக்க வேண்டியிருக்கிறது.  அப்படியென்றால் நம் கல்வித்திட்டத்திலேயே ஓட்டை இருக்கிறது என்று பொருள். பாடநூல் சுமையை அவர்களுக்குக் குறைக்கவில்லை. கற்பித்தல் முறை எளிதாக்கப்படவில்லை. தேர்வு முறை மாற்றியமைக்கப்படவில்லை. “participative learning” என்று சொல்லக்கூடிய பங்கேற்பு கற்றலை மாண்வர்களிடையே உருவாக்கவில்லை. இந்த சீர்திருத்தங்களையெல்லாம் செய்யாமல் வெறுமனே அவர்களை பெயிலாக்காமல் பாஸ் போட்டுவிடவேண்டுமென்றால் மாணவர்களை முட்டாள்களாகவே வைப்பதற்கான வழிதானிது. அறியாமையோடு மாணவர்களை நாம் மேல்வகுப்புக்கு அனுப்புவோம்.” என்கிறார் கல்வியாளர் எஸ்.எஸ்.ராஜகோபாலன்.

”இது அரசாங்கத்தின் ஏமாற்று வேலை” என்கிறார் தனியார் பள்ளியில் தாளாளராக இருக்கும் பிரின்ஸ் கஜேந்திர பாபு. “எட்டாம் வகுப்பு வரை எல்லோரையும் தேர்ச்சியடையச் செய்துவிட்டால் 9ஆம் வகுப்புக்கு நுழைவுத் தேர்வு எழுதும் மாணவர்களால சமாளிக்க முடியுமா? அந்த நுழைவுத் தேர்வுகளை ரத்து செய்யாமல் இந்த அறிவிப்பினை மட்டும் வெளியிடுவது எப்படி சரியானதாக இருக்கும்? எட்டாம் வகுப்பு முடித்தவர்கள் ஐ.டி.ஐ படிக்கலாம். அதற்கு எந்த மதிப்பெண்ணை அடிப்படையாக வைத்துக் கணக்கிடுவது.? இப்பொது 250 மாணவர்கள் இருந்தால்தான் ஒரு தலைமையாசிரியர் இருக்கிறார் ஒரு உடற்பயிற்சி ஆசிரியர் இருக்கிறார். கிராமப்புறஙகளில் 250 மாணவர்களுக்கும் குறைவாக உள்ள பள்ளிகள் இருக்கின்றன. அவற்றின் கதி? தொடக்கப்பள்ளிகளில் ஓவியத்திற்கும் பாட்டிற்கும் ஆசிரியர்கள் கிடையாது. தொடக்கப்பள்ளிகளில் உள்ள குழந்தைகளுக்கு ஓவியமும் பாட்டும் வேண்டாமா? அதுதானே கற்றுக்கொள்ளும் வயது. இப்படி மாணவர்களுக்கு தேவையான எதையுமே செய்யாமல் இந்த அறிவிப்பினை மட்டும் அரசு வெளியிடுவது மேம்போக்காக பார்த்தால் முற்போக்காகத் தெரிந்தாலும், உள்ளூரப் பார்த்தால் இது அரசின் ஏமாற்று வேலை. நம் தேர்வு முறை மதிப்பெண்ணை ஒட்டியதாக இல்லாமல் திறன் மதிப்பீட்டைக் கொண்டதாக இருக்க வேண்டும். இந்த சீர்திருத்தங்களை எல்லாம் செய்துவிட்டு அதன்பின் இந்த முடிவுக்கு வருவதே பொருத்தமானதாக இருக்கும்” என்கிறார் ப்ரின்ஸ்.

சரி! திறன் மதிப்பீட்டு அடிப்படையில் மாற்று தேர்வு முறைகளை எப்படியெல்லாம் செயல்படுத்தலாம்?

மாணவர்களை ஓபன் புக் எக்ஸாம் முறையில் தேர்வெழுத வைக்கலாம். இதன் மூலம் தேர்வு நேரத்தில் மாணவர்களுக்கு ஏற்படும் மன அழுத்தத்தைக் குறைக்கலாம். ஆனால் இந்த முறையில் மாணவர்கள் மிக எளிதாக காப்பி அடித்துவிடுவார்கள் என்ற கருத்து நிலவுகிறது. ஆனால் கல்வியாளர் மாடசாமியோ “சிந்து சமவெளி நாகரிகம் குறித்த கேள்வி என்றால் அது குறித்த மாணவரது உணர்வுகளையும் புரிதலையும் கேள்வியாக்காமல் வெறுமனே எந்த ஆண்டு கண்டுபிடிக்கப்பட்டது; அங்கு கண்டுபிடிக்கப்ப்ட்ட மண்பானை எந்த நிறத்தில் இருந்தது; செங்கல்லின் நீளம் அகலம் எவ்வளவு என்பது போன்ற தகவல் அடிப்படையிலான கேள்விகளை ஏன் கேட்கிறீர்கள்? புரிதல் அடிப்படையில் கேள்வி கேட்டால் பாடப்புத்தகத்தை திறந்து  வைத்துக்கொண்டிருந்தாலும், மாணவருக்கு என்ன புரிந்ததோ அதைத்தான் எழுதமுடியும். ஆக தேர்வு முறை மாற வேண்டியிருக்கிறது. எந்த மாணவனுக்கு நினைவாற்றல் அதிகமோ அந்த மாணவனே ஜெயிக்க முடிகிறது. விடைகளை நோக்கி மாணவர்களை நாம் துரத்துகிறோம். உணர்வுகளை உள்வாங்குபவனுக்கு இத்தேர்வு முறையில் இடமில்லை. கற்பனைத்திறனும், படைப்பற்றலும் கொண்டு பன்முகத்தன்மையோடுள்ள மாணவர்களை நாம் இழக்கிறோம். மாணவர்கள்   மட்டுமல்ல் எத்தனையோ பன்முகத்தன்மையுள்ள ஆசிரியர்களையும் நாம் இழக்கிறோம். பள்ளியில் நடக்கும் விழாக்களில் ஒரு ஆசிரியர் ஒரு பாட்டு பாடினால் அதை கைதட்டி மாணவர்கள் வரவேற்பார்கள். பாடப்புத்தகத்தோடு கையில் பிரம்போடு மட்டுமே பார்த்த ஆசிரியரை மாணவர்கள் வேறு மாதிரி பார்ப்பது அவர்களுக்கு மகிழ்ச்சியூட்டுகிறது. இந்த ஆசிரியர்களும் கூட மாணவர்களை தேர்வுக்கு தயார் செய்பவர்களாகவே மாறிவிடுகின்றனர். எவ்வளவு கலாசார விரயம்?”  என்று ஆதங்கப்படுகிறார்.

அது ஏன் மாணவர்கள் மூன்று மணிநேரம் மட்டும்தான் தேர்வெழுதவேண்டும்? இறுதி 5 நிமிடத்தில் தேர்வுக்கூட கண்காணிப்பாளர் “பேப்பரைக் கட்டி விட்டு எழுது” என்று அவசரப்படுத்தி, அந்த பரபரப்பில் தெரிந்த விடையும் மறந்து போகும் மாணவர்கள் இருக்கிறார்கள். “எல்லா மாணவர்களும் ஒரே வேகத்தில் எழுதுபவர்கள் என்று சொல்ல முடியாது. அப்படி இருக்கையில் எப்படி எல்லோருக்கும் பொதுவாக மூன்று மணி நேரம் என்று வைக்க முடியும்? எத்தனையோ மாணவர்கள் பதட்டத்தில் மாற்றி மாற்றிக் கட்டி விடைத்தாள் திருத்தப்படும்போது மொத்தமாக மதிப்பெண்கள் பறிபோகும் அபாயமிருக்கிறது. குறிப்பிட்ட நேரத்திற்குள் எழுத முடியாதவர்களுக்கு மேலும் சிறிது நேரம் கொடுக்கலாமே? அதோடு ஒரே நாளில்தான் அந்தத் தேர்வை எழுதவேண்டிய அவசியமும் இல்லை. ஒரு தேர்வை மூன்று நாட்களுக்கு நடத்துங்கள் என்கிறார்கள் வல்லுநர்கள். ஒவ்வொரு நாளும் ஒரு மணிநேரம் என்று கூட பிரித்துக்கொள்ளலாம் ” என்கிறார் ச.மாடசாமி.

மேலைநாடுகளில் பின்பற்றப்படும் “collaborative testing” எனப்படும் 2 மாணவர்கள் சேர்ந்து ஒரு தேர்வை எழுதும் முறையை இங்கு கொண்டு வந்தாலென்ன? சேர்ந்து எழுதும் தேர்வில் இருவருக்கும் ஒரே மதிப்பெண்கள் வழங்கப்படும். அப்படியென்றால் ஒரு மாணவன் மட்டுமே படித்துவிட்டு வரும் வாய்ப்பிருக்கிறதே? “முதலில் மாணவர்களை நம்பவேண்டும். பிலிப் ஜிம்பார்டோ என்ற உளவியலாளர் ஒரு வகுப்பில் 40 % மாணவர்களை இந்தக் கூட்டுத்தேர்வு முறையிலும், 60% மாணவர்களை தனித்தேர்வு முறையிலும் பயில வைத்து ஆய்வு செய்ததில் கூட்டுத்தேர்வு முறை மாணவர்களே பாடங்களை நன்றாகப் புரிந்து வைத்து புத்திசாலிகளாக   இருந்தனர்.”  என்கிறார் ச. மாடசாமி.

தேசிய பாடத்திட்ட அமைப்பு 2005ல் நாடு முழுவதும் உள்ள மாணவர்கள், கல்வியாளர்கள், பெற்றோர், ஆசிரியர் என அனைத்துத் தரப்பினரையும் ஆய்வு செய்து ஒரு அறிக்கை சமர்ப்பித்தது. பத்தாம், பன்னிரண்டாம் வகுப்பைத் தவிர மற்ற வகுப்புகளுக்கு தேர்வுகள் நடத்தப்படுவது என்பதே கூடாது என்றது அவ்வறிக்கை. இதில் முக்கியமான விஷயம் என்னவென்றால் நகர்புறத்தில் உள்ள பெற்றோரும் கூட இதே கருத்தைத்தான் கூறியிருக்கின்றனர்.

சற்று கவனித்து நோக்கினால் வகுப்பறையில் நடக்கும் சித்திரவதைகள், குழந்தைகளுக்குக் கிடைக்கும் பிரம்படிகள், தண்டனைகள் எல்லாமே மதிப்பெண்களை நோக்கிய கரடு முரடான பாதையில் பயணிக்க வேண்டிய நிர்பந்தத்தில் குழந்தைகள் இருப்பதாலும், அவர்களை அந்த இலக்கை நோக்கி உந்தித்தள்ளவேண்டியவர்களாய் ஆசிரியர்கள் இருப்பதாலும் தான் நடக்கின்றன. எனவே மதிப்பெண் அடிப்படையிலான நம் தேர்வு முறையில் மாற்றம் கொண்டு வந்தாலொழிய முழுமையான கல்வியை மாணவர்களுக்கு அளிக்க முடியாது. ஆனாலும் கூட அரசின் இந்த அறிவிப்பு ஒருவகையில் எட்டாம் வகுப்பு வரை பயிலும் குழந்தைகளின் தேர்வு குறித்த அச்சத்தைப் போக்கி அவர்களின் மன உளைச்சலைக் குறைக்கும் என்பதில் நாம் மகிழ்ச்சி கொள்ளலாம்.

*****************************
  
அண்மையில் விடுதலைச் சிறுத்தைகள் கட்சியைச் சேர்ந்த கலைக்கோட்டுதயம். அவருடைய மகன் பிரபாகரன் பயிலும் டான்போஸ்கோ பள்ளி அச்சிறுவனை 6ஆம் வகுப்பில் பெயிலாக்கியதை எதிர்த்து வழக்கு தொடர்ந்தார்.. இன்று மீண்டும் பிரபாகரன் அதே பள்ளியில் 7ஆம் வகுப்பு படிப்பது அவ்வழக்கில் உயர்நீதிமன்றம் அளித்த தீர்ப்பினால் தான். இதுகுறித்து கலைக்கோட்டுதயம் என்ன சொல்கிறார்?
  
“என் மகனை பெயிலாக்கியதும் நான் சென்று பள்ளி நிர்வாகத்திடம் பேசினேன். என் மகனின் மனநிலை பாதிக்கும் என்று சொல்லிப் பார்த்தேன். கேட்கவில்லை. அவனோ அதே பள்ளிக்குப் போக மாட்டேன் என்றான். என்னை வேறு பள்ளியில் சேருங்கள் என்றான். பாஸ் போட்டுத் தாருங்கள். நான் வேறு பள்ளியில் சேர்த்துக்கொள்கிறேன் என்று நிர்வாகத்திடம் கேட்டேன். அதற்கும் அவர்கள் ஒத்துக்கொள்ளவில்லை. அதனால் வழக்கு தொடர்ந்தேன்.

கடந்த 2009-ம் ஆண்டு, மத்திய அரசு  14 வயது வரையிலான குழந்தைகளுக்கு (8-ம் வகுப்பு வரை) இலவச, கட்டாய கல்வி உரிமைச் சட்டத்தை கொண்டு வந்தது. இந்தச் சட்டம் 1.4.2010 முதல் அமலுக்கு வந்துள்ளது. ஆனால் இந்த சட்டத்தை துரதிருஷ்டவசமாக இங்குள்ள மெட்ரிக் பள்ளிகள் முனைப்போடு அமல்படுத்தவில்லை. மார்க் குறைவு, வருகைப் பதிவு குறைவு, படிப்பில் மந்தநிலை ஆகிய காரணங்களைக் கூறி ஆயிரக்கணக்கான குழந்தைகளை பெரும்பாலான மெட்ரிக் பள்ளிகள் பெயிலாக்கிவிடுகின்றன.இலவச, கட்டாய கல்வி உரிமைச் சட்டத்தின் 16-ம் பிரிவின் படி, 8-ம் வகுப்பு வரை எந்தக் குழந்தையையும் பெயிலாக்கவோ, பள்ளியை விட்டு வெளியேற்றவோ கூடாது. இந்த சட்டத்தை மீறும் வகையில் டான்பாஸ்கோ மெட்ரிக் பள்ளி எனது மகனை பெயிலாக்கி உத்தரவு பிறப்பித்துள்ளது என்று கூறி வழக்கு தொடர்ந்தேன். நல்ல தீர்ப்பு கிடைத்த்து. தமிழ்நாடு அரசு எட்டாம் வகுப்பு வரை மாணவர்களை பெயிலாக்க்க்கூடாது என்று உத்தரவிட்டிருப்பதை மனமார வரவேகிறேன்.

- கவின் மலர்

நன்றி : புதிய தலைமுறை கல்வி